Επιθυμία με δικούς τους όρους: μια εβδομάδα στη Μύκονο

Η σουίτα με ιδιωτική πισίνα στο Grand Beach Mykonos είχε σημασία για τον Krasner επειδή η βεράντα τούς φάνηκε αρκετά προστατευμένη ώστε να μπορούν να είναι γυμνοί χωρίς να ανησυχούν ποιος τους βλέπει. Ο ίδιος περιορίζει ρητά αυτή την κρίση στη σουίτα όπου έμειναν. Θα ήταν παραπλανητικό να παρουσιάσουμε ολόκληρο το ξενοδοχείο ως εξίσου ιδιωτικό ή να υποσχεθούμε την ίδια αίσθηση σε κάποιο άλλο δωμάτιο.

Αυτή η λεπτομέρεια δίνει άλλο νόημα στη συνηθισμένη υπόσχεση πολυτέλειας μιας ιδιωτικής πισίνας. Εδώ η ιδιωτικότητα δεν είναι διακοσμητική παροχή. Είναι η πρακτική δυνατότητα δύο ανθρώπων να αποφασίζουν πώς θα μοιραστούν έναν χώρο. Η ελευθερία που περιγράφει αρχίζει από τον έλεγχο της ορατότητας: να μπορείς να βγεις έξω και να επιλέγεις ποιος, αν κάποιος, σε βλέπει.

Η Ελιά απαντά σε μια διαφορετική ανάγκη. Ο Krasner γράφει ότι επέστρεψαν αρκετές ημέρες, νοίκιασαν ξαπλώστρες στο τμήμα που προτιμούν γκέι επισκέπτες και χάρηκαν επίσης την πλευρά της παραλίας όπου η ένδυση είναι προαιρετική και υπάρχει χώρος για ερωτικές γνωριμίες. Αναφέρει ότι εκεί ένιωσαν ασφαλείς. Πρόκειται για τη δική τους εμπειρία στα τέλη Αυγούστου, όχι για γενικό συμπέρασμα περί ασφάλειας ή εγγύηση ότι όλοι βιώνουν την παραλία με τον ίδιο τρόπο.

Μια συμβουλή του λέει περισσότερα από οποιονδήποτε χάρτη: άφησε την κάμερα στην άκρη εκεί όπου άλλοι αναζητούν προσωπικές συναντήσεις. Σε μια παραλία που μοιράζονται άγνωστοι μεταξύ τους, το ότι κάποιος είναι ορατός δεν καταργεί την ανάγκη για διακριτικότητα. Το όριο δεν βρίσκεται ανάμεσα σε δήθεν ευπρεπείς και ερωτικές διακοπές. Βρίσκεται ανάμεσα στη συμμετοχή σε έναν χώρο και στη δημόσια έκθεση άλλων ανθρώπων χωρίς τη συγκατάθεσή τους.

Από το Jackie O’s Beach Club ο Krasner θυμάται τη μουσική και μια drag εμφάνιση· στο Jackie O’s Town Bar τον τράβηξε και ο κόσμος που στεκόταν έξω, δίπλα στο νερό, και συζητούσε. Οι επίσημες σελίδες της επιχείρησης τοποθετούν το Beach Club στο Super Paradise και το Town Bar κοντά στην Παραπορτιανή. Είναι δύο διαφορετικοί χώροι και, στην αφήγησή του, δύο διαφορετικοί τρόποι συνύπαρξης με άλλους.

Καμία από τις δύο σκηνές δεν εκπροσωπεί από μόνη της όλη την queer νυχτερινή ζωή της Μυκόνου. Αυτό που φαίνεται στη διαδρομή τους είναι η επιλογή ανάμεσα σε μια παράσταση, στον χορό και σε μια συζήτηση που κρατά. Η επιθυμία ανήκει σε αυτή την κοινωνική γεωγραφία, αλλά δεν μετατρέπει κάθε βράδυ στο ίδιο σενάριο. Ένα μπαρ μπορεί να έχει σημασία ακριβώς επειδή οι άνθρωποι βρίσκουν χώρο να είναι μαζί χωρίς πρόγραμμα.

Οι ημερομηνίες του ταξιδιού τους συνέπεσαν με το XLSIOR. Ο Krasner γράφει ότι δοκίμασαν μια βραδιά του φεστιβάλ στο Cavo Paradiso στις 23 Αυγούστου και δεν τους άρεσαν η μουσική, η πολυκοσμία και το κόστος. Στις 26 Αυγούστου επέστρεψαν στον ίδιο χώρο για τους Gorgon City και πέρασαν πολύ καλύτερα. Αυτές είναι προσωπικές κρίσεις για δύο βραδιές, όχι μετρήσιμη αξιολόγηση του φεστιβάλ ούτε περιγραφή της εμπειρίας κάθε παρευρισκομένου.

Η χωριστή ανάλυσή μας για το ανακοινωμένο πρόγραμμα του XLSIOR το 2025 δείχνει τι πρότεινε τότε ο διοργανωτής σε διαφορετικούς χώρους και ώρες. Η ταξιδιωτική μαρτυρία του 2026 προσθέτει κάτι που εκείνο το πρόγραμμα δεν μπορεί να δώσει: την απόφαση ενός επισκέπτη να μη μείνει μέσα στην ταυτότητα του φεστιβάλ και να διαλέξει μια άλλη βραδιά. Συγκρίνουμε διαφορετικά είδη τεκμηρίων, όχι μια ενιαία ιστορία του θεσμού. Το ότι κάποιος ανήκει σε έναν queer προορισμό δεν σημαίνει πως πρέπει να απολαμβάνει και το πιο προβεβλημένο πάρτι του.